MILLE MIGLIA 2014: POKAZ KULTOWYCH ALF ROMEO

Alfa Romeo uczestniczyła w charakterze złotego sponsora w edycji 2014, historycznego rajdu Mille Miglia, upamiętniającego “najpiękniejszy wyścig na świecie” – jak mawiał o nim Enzo Ferrari – który zaskoczył się w Brescii, po odwiedzeniu najbardziej malowniczych miejscowości Włoch.

Było to spotkanie o ogromnym prestiżu, które każdego roku wywołuje podziw i aplauz publiczności, dając jasny sygnał, że te samochody jeszcze dzisiaj wzbudzają silne emocje, również w tych najmłodszych, którzy tłumnie przybywają na rajd.

---

Zobacz także:
SPORT
HISTORIA – OLDTIMERS

---

Marka wystawiała trzy oficjalne samochody z Muzeum Alfy Romeo – dwa sprzed II wojny- “6C 1750 Gran Sport” (1930) i “6C 1500 Super Sport” (1928) oraz jeden z lat ’50- “2000 Sportiva” (1954) – które, zgodnie z regulaminem, uczestniczyły w wyścigach Mille Miglia organizowanych w latach 1927- 1957. Warto przypomnieć, że w legendarnych wyścigach, samochody Alfy Romeo triumfowały ponad jedenaście razy: to rekordowy sukces, który nie zostanie nigdy pobity.

Rajd, o którym niektórzy mówią “najcenniejsze na świecie podróżujące muzeum” przejechał przez Modenę, Reggio Emilia i Mantovę, aż do Brescii. Do tradycyjnych miejscowości odwiedzanych przez “Mille Miglia”, w tym roku dołączyły takie jak: Riccione, Loreto, Ascoli i Teramo, z symbolicznym przejazdem przez L’Aquila, jak również przełęcze Passi della Futa i della Raticosa (tak, jak w 1947 i 1948 roku).

Wśród 430 samochodów zgłoszonych do wyścigów – rekordowej ilości spośród wszystkich edycji – były trzy oficjalne samochody Alfa Romeo. Model “6C 1500 Super Sport” z 1928 roku (zaprojektowany przez Stabilimenti Farina) jest pierwszym modelem typu „turismo”, ery konstruktora Jano. Ta „tysiącpięćsetka” zadebiutowała zwycięstwem w wyścigu na torze w Modenie w 1927 roku, z załogą Enzo Ferrari-Giulio Ramponi, a rok później zainaugurowała serię 11 zwycięstw Alfy w Mille Miglia z Giuseppe Camparim i Giulio Ramponim na pokładzie, którzy odnieśli zwycięstwo w samochodzie niemal identycznym, jak egzemplarz prezentowany w słynnym Muzeum Alfy Romeo.

Światła reflektorów skierowane były również na model “6C 1750 Gran Sport” z 1930 roku (zaprojektowany przez Zagato), to samochód-legenda Mille Miglia, dzięki zwycięstwu w roku 1930 (team Tazio Nuvolari-Giovanni Battista Guidotti) oraz ustanowieniu rekordowej średniej prędkości 100 km/h przez słynnego kierowcę z Mantui. Kwintesencją wyścigu było jego współzawodnictwo z prowadzącym identyczny bolid „1750″ Achille Varzi, którego podobno „wyprzedzał z wyłączonymi światłami”, nie bacząc na czyhające zagrożenia.

Grupę samochodów z Muzeum Alfy Romeo zamykał model “2000 Sportiva”, wyróżniający się elegancką i dynamiczną linią nadwozia typu Gran Turismo. Model “Sportiva” został zaprojektowany przez Franco Scaglione, tego samego, który zaprojektował “Giuliettę Sprint” oraz “33 Stradale”. Pod względem mechanicznym „2000 Sportiva” wywodzi się z Alfy „1900″, a jej oś tylna typu De Dion okazała się dostatecznie nowatorska, aby po nawet 20 latach znaleźć zastosowanie w sedanie Alfetta.

W Mille Miglia 2014 udział brała również Giulietta Sprint z 1954 roku (prototyp N°2), reprezentująca kultowy model, który w tym roku obchodzi 60 rocznicę istnienia. Jest to jeden z pierwszych samochodów z masowej produkcji, w którym montowany był silnik 1,3 litra, wykonany w całości z aluminium, z dwoma wałkami rozrządu, co było w tamtych czasach niezwykłym rozwiązaniem w samochodach wyścigowych.

Samochodom tym towarzyszyły egzemplarze współczesnej Giulietty, która niedawno modyfikowano, zachowując swój charakter sportowego i eleganckiego samochodu.

W głównych lokalizacjach, w których odbywał się historyczny rajd Mille Miglia, marka Alfa Romeo zaoferuje szerokiej publiczności liczne atrakcje towarzyszące, połączone szczególnie istotnym motywem: obchodami 60- tej rocznicy istnienia Giulietty, modelu zaprezentowanego na Salonie w Turynie w 1954 roku.

Pokazano m.in. Giuliettcie Sprint blu notte – specjalną edycję przygotowaną przez Bertone na Salon w Turynie i Paryżu w 1956 roku, i prywatną kolekcję modeli samochodów Alfa Romeo, przed- i powojennych, które kiedyś uczestniczyły w wyścigach Mille Miglia. Odbył się też pierwszy oficjalny zlot posiadaczy supersamochodów 4C i 8C. Na torze wyścigowym Varano de’ Melegari Gordon de Adamich i jego załoga “serwowała” próby na torze. Przy tej okazji, wszyscy obecni mogli podziwiać Alfę Romeo 33 Stradale, Alfę Romeo 75 IMSA z Muzeum Alfy Romeo, jak również samochód bezpieczeństwa 4C Mistrzostw świata SBK.

Alfa Romeo 6C 1500 Super Sport – 1928

“6C 1500” jest debiutem Vittorio Jano w projektowaniu samochodów typu “turismo” dla Alfy Romeo, po niezwykłym sukcesie sportowym odniesionym przez model “P2 Gran Premio”. Posiada silnik o raczej niskiej pojemności półtora litra, sześć cylindrów ustawionych w rzędzie, z początku z jednym wałkiem rozrządu, a później z dwoma, z zasilaniem atmosferycznym lub turbodoładowaniem przez sprężarkę. Napędzana jednostką napędową o dużej mocy, Alfa “6C 1500” to samochód lekki i zwinny.

Oficjalnie zaprezentowana w kwietniu 1925 roku na “Salonie samochodowym w Mediolanie” i później w 1926 w Paryżu i Londynie, “6C 1500” weszła do sprzedaży w 1927 roku. W następnym roku, w wersji “Super Sport“, zwyciężyła II edycję “Pucharu Mille Miglia” z Camparim i Ramponim na pokładzie, inicjując serię jedenastu zwycięstw Alfy Romeo, który do tej pory nie został pobity przez żadną inną markę. Również w 1928 roku, “6C 1500” odniosła zwycięstwo w wielu innych międzynarodowych wyścigach, takich jak “Gran Premio Belgii” (24 godziny) w Spa-Francorchamps z załogą Ivanowsky- Marinoni, którzy wygrali wyścig z przewagą 232 km oraz “6 godzin Essex” na torze Brooklands z Ramponim za kierownicą, bardzo popularnym kierowcą wśród “alfistów” w Anglii, który powtórzył swój sukces na tym samym odcinku w 1929 roku.

“6C 1500 Super Sport” z Muzeum Alfy Romeo, której karoseria została wyprodukowana w “Stabilimenti Farina” wygrała liczne wyścigi i rajdy. 6-cylindrowy silnik samochodu o pojemności 1487 cm3 rozwija maksymalną moc 76 KM przy 4.800 obrotach/min, osiągając maksymalną prędkość 140 km/h. W latach 1928- 1929 samochód został wyprodukowany w 31 egzemplarzach.

Alfa Romeo 6C 1750 Gran Sport – 1930

“6C 1750” jest jednym z bardziej prestiżowych samochodów lat trzydziestych: lekki i doskonały, zdobywał serca klientów ze sportowym zacięciem, którzy wykorzystywali samochody również w wyścigach; dzięki zwycięstwu Tazio Nuvolari w Mille Miglia w 1930 roku nierozerwalnie łączy swój wizerunek ze słynnym kierowcą z Mantui. Produkowany seryjnie od 1929 do 1932 roku w wielu wersjach, model “6C 1750” jest nowszą wersją wcześniejszej “6C 1500″: przy zachowaniu identycznej struktury i masy, nieznacznie udoskonalone zostały osiągi silników o większej pojemności, w których zwiększona została moc i moment obrotowy.

Kariera sportowa”6C 1750” rozpoczęła się od udziału w III edycji pucharu “Mille Miglia” w 1929 roku podczas którego, prowadzona przez Campari’ego i Ramponi’ego zdobyła zwycięstwo, jadąc ze średnią prędkością 89,688 km/h. W kolejnym roku pojawiła się zmodyfikowana wersja z nową sprężarką zwiększającą moc i osiągi silnika. Również wersja “GS” zadebiutowała w “Mille Miglia”: cztery egzemplarze prowadzone przez takich kierowców jak: Nuvolari, Campari, Varzi i Ghersi osiągnęły zwycięstwo, plasując się na pierwszych czterech miejscach. Jako pierwsza do Brescii dotarła załoga Nuvolari-Giudotti, osiągając rekordową średnią prędkość 100,450 km/h, po zaciętym pojedynku pomiędzy kierowcą z Mantui a Achille Varzi.

“1750 Gran Sport”, której najlepsza wersja to tak zwana “testa fissa” zajęła też w 1930 roku pierwsze trzy miejsca w “Tourist Trophy” (zwycięstwo Nuvolari) i w “24 godzinach Spa-Francorchamps”. W 1931 roku pobiła rekord “4000 mil” i “24 godzin” (ze średnią prędkością 151,918 km/h!) w Monthlery.

Wszyscy najlepsi ówcześni projektanci nadwozia wykorzystali okazję aby pokazać swoje umiejętności przy projekcie “6C 1750”: Touring, również słynna “Flying Star”, Zagato, Castagna i za granicą- James Young. Dokładnie mówiąc, nadwozie “1750 GS” z Muzeum Alfy Romeo zostało wykonane przez Zagato w 1930 roku. Samochód został wyposażony w 6-cio cylindrowy silnik o pojemności 1752 cm3, który rozwijał maksymalną moc 102 KM przy 5000 obrotach/min i osiągał maksymalną prędkość 170 km/h. W latach 1930- 1933 zostało wyprodukowanych 257 egzemplarzy.

Alfa Romeo 2000 Sportiva – 1954

“2000 Sportiva” została zaprojektowana w 1954 roku i zamysłem inżynierów była produkcja małej serii samochodów o dużych osiągach. Dwulitrowy, czterocylindrowy silnik o mocy 138 KM był ściśle związany z jednostką napędową “1900”-tki i rozpędzał “Sportivę” do 220 km/h- zawrotnej prędkości jak na tamte czasy. Była zaawansowana pod względem technicznym: posiadała pięciostopniową skrzynię biegów, zawieszenie tylne typu “De Dion” oraz karoserię wykonaną z aluminium. Linia samochodu była opływowa i elegancka: projekt sygnowany nazwiskiem Bertone został zrealizowany przez Franco Scaglione, ojca niemal współczesnej “Giulietty Sprint”, jak i “Giulietty SS” i “33 Stradale”. Szyba tylna, tył i przód modelu “2000 Sportiva” pojawią się później (oczywiście w innych proporcjach), odnosząc sukces w modelu “Sprint”.

Prowadzenie i osiągi modelu “2000 Sportiva” są pierwszorzędne i doskonałe do tego stopnia, że jeszcze dzisiaj jazda tym samochodem to czysta przyjemność. Pod koniec lat sześćdziesiątych, zawieszenia tylne “De Dion” były punktem odniesienia przy opracowywaniu analogicznego rozwiązania dla wersji sedan “Alfetty” z 1972 roku. Zostały wyprodukowane dwa egzemplarze modelu “2000 Sportiva”, jeden w szarym metaliku (Muzeum Alfy Romeo) i drugi w klasycznej czerwieni- własność kolekcjonera.

Alfa Romeo Giulietta Sprint Prototyp 1954

Jest to jeden z pierwszych w historii prototypów legendarnego modelu, zbudowany na podwoziu 00002, prawdopodobnie na początku 1954 roku z nadwoziem w całości zbudowanym w Alfie Romeo, zanim jeszcze została rozpoczęta współpraca z Bertone. Niedługo później, samochód został przetransportowany do pracowni legendarnego turyńskiego projektanta i przekształcony na jeden z prototypów z pokrywą tylną- wersję która nie była jeszcze ostateczna.

Kiedy Giulietta Sprint weszła do sprzedaży, podwozie 2 nie mogło być sprzedawane ze względu na różnice z ostatecznym modelem i dlatego pozostała pod marką Alfa Romeo jeszcze przez kilka lat.
W 1958 roku samochód został ponownie powierzony pracowni Bertone, który to przekształcił ją na wersję Sprint Veloce i sprzedał włoskiej fabryce Edoardo Webera.

Po kilku zmianach właściciela na terenie Włoch, samochód został wyeksportowany za granicę. Po jego powrocie do Włoch, został odrestaurowany z kilkoma nawiązaniami estetycznymi do pierwotnego prototypu, takimi jak chromowane „wąsy”.