DUNLOP: AKTYWNY UDZIAŁ W RAJDACH – LICZNE SUKCESY

Już od początku XX wieku Dunlop aktywnie uczestniczył w rajdach samochodowych. Podobnie jak w przypadku wyścigów, rajdy stanowiły znakomity poligon doświadczalny dla projektantów opon.

Rozwiązania i technologie dopracowywane podczas setek godzin oraz tysięcy kilometrów w ekstremalnych warunkach znajdywały następnie zastosowanie w oponach do tradycyjnych samochodów osobowych.

---

Zobacz także:
OPONY

---

Na czele wszystkich rajdów, również jeśli chodzi o doświadczenie Dunlopa, stoi najsłynniejszy i najbardziej prestiżowy Rajd Monte Carlo. To właśnie wraz z pierwszą edycją tego wydarzenia, czyli w 1911 r., rozpoczęła się też rajdowa przygoda Dunlopa. Rallye Automobile Monte Carlo, zorganizowany po raz pierwszy przez księcia Monako Alberta I, to najstarszy kontynuowany do dziś rajd samochodowy na świecie. Jego trasa wiedzie przez południowo- wschodnią Francję oraz Księstwo Monako.

Ogumienie Dunlopa zyskało szczególną popularność podczas międzynarodowych rajdów już w latach 20. i 30. ubiegłego wieku. Szybko też przyszły pierwsze zwycięstwa aut jadących na Dunlopach. W styczniu 1931 r. Donald Healey i Lewis Pearce (Invicta) zwyciężyli w klasyfikacji generalnej rajdu Monte Carlo. Natomiast rok później odbyła się pierwsza edycja, rozgrywanego w Wielkiej Brytanii, Royal Automobile Club Rally, znanego jako rajd RAC. Ponad 80 proc. uczestników tego wydarzenia, w tym również zwycięzcy, jechało na ogumieniu Dunlop.

Dekada zwycięstw

Od lat 50. wzrastała aktywność marki w rajdowych Mistrzostwach Europy oraz w imprezach rozgrywanych na innych kontynentach. Odbiorcami ogumienia Dunlop były fabryczne teamy BMC, Lancia, Porsche, Saab, Sunbeam, Triumph, Rover i Volvo. Oto najbardziej spektakularne zwycięstwa w tym czasie na oponach Dunlop:

– 1962 r. i 1963 r.: słynny „Carlsson na dachu” (“Carlsson on the roof”), czyli Erik Carlsson zwyciężył w rajdzie Monte Carlo, jadąc w Saabie 96 na kolcowanych oponach Dunlop M+S Ice;
– 1963 r.: Rauno Aaltonen (Mini Cooper S) zwyciężył w Rajdzie Alpejskim;
– 1964 r.: złoty puchar księcia Monako Rainiera odebrał Patrick Hopkirk (Austin Mini Cooper S);
– 1965 r.: sukces „Paddy’ego” powtórzył inny kierowca teamu BMC, Timo Mäkinen;
– 1968 r.: podczas maratonu Londyn-Sydney, zarówno jadąca Porsche 911 S polska załoga Zasada/Wachowski, zdobywcy 4. miejsca, jak i zwycięzcy: Cowan, Malkin i Coyle (Hillman Hunter) jechali na oponach Dunlop Weathermaster M+S oraz SP Sport;
– 1969 r. i 1970 r.: Björn Waldegård (Porsche 911 S) dwa razy pod rząd zwyciężył w Rajdzie Monte Carlo.

Testowane w rajdowych warunkach

Na przełomie lat 50. i 60. wprowadzono nowe nazewnictwo opon złożone z liter SP, cyfrowego oznaczenia oraz słowa „Sport”. Tego typu nazwy ogumienia są stosowane też obecnie. Oznaczenie SP Sport precyzyjnie określa wyczynowe „DNA” opon Dunlop. I nie jest to wyłącznie działanie marketingowe, bo innowacyjne mieszanki, różne rodzaje bieżnika oraz inne rozwiązania stosowane w oponach do samochodów osobowych firma Dunlop testowała właśnie podczas rajdów.

Dobrym przykładem jest rajd Monte Carlo z 1969 r., podczas którego badano prototypową „zimówkę” 564. Dzięki doświadczeniom zebranym na alpejskich trasach, opona – po niezbędnych modyfikacjach – mogła trafić później na rynek jako Dunlop Winter Winner. Natomiast jesienią 1972 r., podczas rajdu RAC, sprawdzano działanie pierwszego systemu Run on Flat o nazwie Denovo, wprowadzonego do seryjnej produkcji już rok później.

Ogumienie Dunlopa zwycięsko zdało również wyjątkowo trudny test na liczącej ponad 5 tysięcy kilometrów trasie rajdu East African Safari. Po raz pierwszy wydarzenie zostało zorganizowane w 1953 r. i wiodło przez wyboiste drogi m.in. Kenii i Ugandy. Walory ogumienia Dunlop zostały szybko docenione przez zespoły biorące udział w rajdzie, również te zwycięskie: Toyoty (1973 r.), Mitsubishi (lata 1974-1976) oraz Forda.

Ekstremalnym testem dla ogumienia Dunlop był maraton Londyn- Meksyk zorganizowany w 1970 r. Miał on długość 25 tysięcy kilometrów i trwał aż 6 tygodni! Rajd zaczął się na londyńskim Wimbledonie, prowadził przez kilkanaście europejskich krajów aż do Lizbony, z której załogi przeprawiały się na drugą stronę Oceanu Atlantyckiego, by wrócić do walki w Rio de Janeiro i dotrzeć do stolicy Meksyku. Z prawie 100 zespołów startujących w rajdzie na metę dotarło jedynie nieco ponad 20, w tym Polacy Sobiesław Zasada oraz Marek Wachowski jadący Fordem Escortem.

Dunlop, marka należąca do The Goodyear Tire & Rubber Company.

Dunlop w rajdach samochodowych – ciekawostki

– rajdowa przygoda Dunlopa rozpoczęła się w 1911 r. wraz z pierwszym Rajdem Monte Carlo;
– ponad 80 proc. uczestników brytyjskiego Royal Automobile Club Rally w 1932 r., w tym również zwycięzcy, jechało na ogumieniu Dunlop;
– 1962 r. i 1963 r. – słynny „Carlsson na dachu” („Carlsson on the roof”), czyli Erik Carlsson zwyciężył w Rajdzie Monte Carlo, jadąc w Saabie 96 na kolcowanych oponach Dunlop M+S Ice;
– w 1968 r. podczas maratonu Londyn-Sydney zarówno jadąca Porsche 911 S polska załoga Zasada/Wachowski, zdobywcy 4. miejsca, jak i zwycięzcy: Cowan, Malkin i Coyle (Hillman Hunter) jechali na oponach Dunlop Weathermaster M+S oraz SP Sport;
– opona zimowa Dunlop Winter Winner, została wprowadzona na rynek po tym, jak na alpejskich trasach przetestowali ją w 1969 r. uczestnicy Rajdu Monte Carlo;
– ogumienie Dunlopa zwycięsko zdało również wyjątkowo trudny test na liczącej ponad 5 tysięcy kilometrów trasie rajdu East African Safari;
– ekstremalnym testem dla ogumienia Dunlop był maraton Londyn-Meksyk zorganizowany w 1970 r., który miał długość 25 tysięcy kilometrów i trwał aż 6 tygodni.